Wieś Jaktorów. Dziś przystanek kolei W. Wiedeńskiej między Żyrardowem, a Grodziskiem, o 7 minut jazdy od tego miasta; dawniej wieś królewska, mieszkańcy której wolni byli od wszelkich robocizn, płacili tylko po grzywnie z łanu.Wieś osiadła na 18 ½ łanach, leży nad rzeką Tuczną. Wieś ta należała do zamku sochaczewskiego i do parafii Wiskitskiej, od której była oddalona wiorst 18. Nieprzebyte błota dały impuls przyłączenia jej do parafii Grodziskiej. Tuż około wsi rozpoczynała się puszcza Jaktorowska, mająca wzdłuż pół trzeciej mili, a wszerz mil dwie.
Starosta Sochaczewski miał przestrzegać, aby puszcza gdzie tur przebywa, od poddanych pustoszoną nie była. Wieśniacy Jaktorowscy mieli obowiązek hodować tury; nie wolno im bydła swego wganiać w granice puszczy, wykaszać trawy, a natomiast obowiązani byli z łąk przyległych zbierać siano dla turów.
Lustarcya w roku 1589 liczy turów z młodymi 24. Lustaracya w r. 1593 i 1597 ujmuje tury w prawna opiekę, czuwając nad ich rozmnożeniem: „Kiedyśmy pytali łowców Kozłowskich, coby za przyczyna tego, że ich tak mało, powiedzieli, że częścią zabijają się sami, częścią ich nie mało pozdychało przeszłej zimy”.
Sławne lasy Jaktorowskie zowie Święcicki „Hectorea silva”. W r. 1601 w puszczy Jaktorowskiej miały być 4 tury i jedna turzyca, a w r. 1620 tylko jedna turzyca. Zdaje się, że karczowanie puszczy na osady było zagładą tego zwierza.
Jaktorowianie trudnili się bartnictwem, barcie mieli na łęgach puszczy, dawali miód rączkami z tej puszczy. Za prawo pszczelnicze płacili po 24 grosze rocznie, a kiedy miodu nie mieli, płacili za rączek 29 groszy. Wieśniacy Jaktorowscy dawali dziesięcinę Kolegium Wikaryuszów Kapituły Warszawskiej.
Puszcza Jaktorowska ostatecznie zniknęła po powstaniu (styczniowym – red.). W r. 1864 była ona nieraz schroniskiem dla partyi.
Fabryka Żyrardowska założyła obok Jaktorowa na miejscu, zwanem Gucich, swoją blichownię. Dziś obok wsi pobudowano wille, których liczba nie przewyższa 10. Tuż obok Jaktorowa jest wioska Chylice, nabyta 1913 r. na fermę szkolną dla Kursów Rolniczych.
Źródło: "Kościół i parafia w Grodzisku". Monografia historyczna na podstawie kronik parafialnych - napisał Ks. Mikołaj Bojanek. Dziekan i proboszcz grodziski, Kanonik honorowy warszawski. Warszawa, 1917. Nakład autora. s. 111-112.
